هرچيز را آفريد و حد و اندازه‌اى براى آن معين فرمود . 4 . « الَّذِي خَلَقَ فَسَوَّى * وَ الَّذِي قَدَّرَ فَهَدى » ؛ « 1 » خداوندى كه آفريد ، آن‌گاه آفرينش هر آفريده‌اى را كامل ساخت ، و هر چيز را كه آفريد ، قدر و اندازه‌اى داد و هدايتش فرمود . 5 . « ما أَصابَ مِنْ مُصِيبَةٍ فِي الْأَرْضِ وَ لا فِي أَنْفُسِكُمْ إِلَّا فِي كِتابٍ مِنْ قَبْلِ أَنْ نَبْرَأَها . . . » ؛ « 2 » هر مصيبتى كه در زمين يا براى شما پديد مىآيد ، پيش از پديد آمدنش در كتابى ( لوح محفوظ ) ضبط بوده است . 6 . « ما أَصابَ مِنْ مُصِيبَةٍ إِلَّا بِإِذْنِ اللَّهِ وَ مَنْ يُؤْمِنْ بِاللَّهِ يَهْدِ قَلْبَهُ وَ اللَّهُ بِكُلِّ شَيْءٍ عَلِيمٌ » ؛ « 3 » هيچ رنج و مصيبتى نرسد مگر به اذن خدا ، و هر كس به خدا ايمان آورد ، خدا دلش را هدايت كند ، و خدا بر همه چيز داناست . اين آيه‌ها ، به خوبى دلالت مىكنند بر اين كه هر چيزى از ساحت اطلاق به مرحلهء تعين و تشخص نازل مىشود ، و اين خداست كه با تقدير و اندازه‌گيرى خود آن‌ها را نازل مىسازد . اين تقدير و اندازه‌گيرى ، پيش از پديد آمدن هر موجود و همراه با وجود آن پديده است ، زيرا چيزى كه در هستى خود محدود و مقدر است ، در تمام روابط و ضوابط خود محدود خواهد بود . هم‌چنين از آن‌جا كه هر موجود مادى با مجموعه‌اى از موجودات مادّى ارتباط دارد ، و آن مجموعه براى اين موجود نظير قالبى است كه

--> ( 1 ) . اعلى ، آيات 2 - 3 . . ( 2 ) . حديد ، آيه 22 . . ( 3 ) . تغابن ، آيه 11 . .